Στις μέρες μας όλο και περισσότεροι άνθρωποι ενημερώνονται και συνειδητοποιούν πως η παιδική τους ηλικία έχει παίξει τεράστιο ρόλο στον ενήλικο τρόπο ζωής.

Είναι οι εμπειρίες μας αυτές, που έχουν σμιλεύσει και έχουν αποκρυσταλλώσει την προσωπικότητα μας. Μέσω αυτών των εμπειριών, που είτε τις θυμόμαστε είτε όχι, δημιουργούμε την πραγματικότητα μας. Μέσα από αυτές τις εμπειρίες αποκτούμε την εικόνα για τον εαυτό μας, την εικόνα για τους άλλους ανθρώπους και την εικόνα για τον κόσμο και τη ζωή.

Η εικόνα αυτή ποικίλει σε σχέδια και χρώματα για τον καθένα. Είναι γνωστό πως ένα αντικειμενικό περιστατικό μπορούν πολλοί άνθρωποι να το βιώσουν και να το περιγράψουν με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Οι εμπειρίες αυτές λοιπόν, είναι σαν φίλτρα, σαν χρωματιστές διαφάνειες, σαν ένα ειδικό ζευγάρι γυαλιά που τροποποιεί αυτό που βλέπουμε και του ζούμε.

Τι γίνεται όμως όταν φοράμε αυτά τα γυαλιά για κάποιο καιρό; (Κάποιοι τα φοράνε και για μια ζωή). Τότε αποκρυσταλλώνεται η εμπειρία και πιστεύουμε με βεβαιότητα ότι «έτσι είναι».

Οι περισσότεροι άνθρωποι απλώς ζουν δυστυχισμένοι μέσα σε αυτό το μοτίβο για όλη τους τη ζωή. Για κάποιους το μοτίβο αυτό είναι αρμονικότερο προς το περιβάλλον τους και σπανίως κάνουν κάτι για να το αλλάξουν. Άλλοι όμως έρχονται σε σύγκρουση και ρήξη και εκεί δημιουργείται μια κρίση.

Η κρίση αυτή είναι μια τεράστια ευκαιρία, αν αντιμετωπιστεί σωστά. Δυστυχώς, τις περισσότερες φορές αντιμετωπίζεται κατασταλτικά. H αιτία της κρίσης όμως παραμένει. Η μόνη μόνιμη λύση είναι να αφαιρεθούν αυτές οι διαφάνειες ή τα γυαλιά και το άτομο να δει ξεκάθαρα την αλήθεια για την κατάσταση του. Αυτό μπορεί να γίνει με διάφορους τρόπους, όμως θα πρέπει κανείς να γνωρίζει πως να βοηθήσει το άτομο να έρθει αντιμέτωπο με τον πόνο που κρατούσε το μοτίβο αυτό στη θέση του.

Όσο πιο βαθειά μπορεί να φτάσει κάποια μέθοδος, τόσο πιο πολλά μοτίβα θα διαλύσει. Επίσης η αποτελεσματικότερη μέθοδος θα το κάνει με τρόπο που θα επιτρέψει στο άτομο να το κάνει αυτό σύντομα και με το λιγότερο δυνατό πόνο.

Τα μοτίβα αυτά έχουν δημιουργηθεί από καταστάσεις που ήταν τραυματικές για το άτομο. Ως τραυματικές καταστάσεις, δεν εννοώ κάτι ακραίο, αλλά οποιαδήποτε εμπειρία δεν μπόρεσε να αποδεχτεί και να βιώσει το άτομο στο 100%. Οποιαδήποτε εμπειρία του άφησε μια αρνητική γεύση και αποτραβήχτηκε από αυτή. Είναι κατά τις εμπειρίες αυτές που δημιουργούνται οι «αρνητικές» πεποιθήσεις και οι αποφάσεις. Είναι κατά τις εμπειρίες αυτές που βιώνουμε κάποιου είδους ήττα, μια απόρριψη, την οποία αναμένουμε και για την οποία είμαστε προετοιμασμένοι στο μέλλον.

Φανταστείτε αυτές τις τραυματικές εμπειρίες ως εκκρεμότητες, ως κάτι που δεν έχει κάνει τον κύκλο του και βρίσκεται παγωμένο κάπου. Όταν στην καθημερινότητα δεχόμαστε ερεθίσματα που μοιάζουν με αυτές τις εμπειρίες τότε αυτές ενεργοποιούνται δημιουργώντας μας εικόνες, σκέψεις, συναισθήματα και σωματικές αισθήσεις. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή δημιουργείται και η ευκαιρία οι εκκρεμότητες αυτές να τελειώσουν, να ολοκληρωθεί ο κύκλος τους και να απελευθερωθούμε από αυτές. Αυτό συνήθως δεν συμβαίνει, για πολλούς λόγους, αλλά κυρίως γιατί το άτομο δεν έχει ούτε το βάθος της επίγνωσης για να το δει (την κατάλληλη εκπαίδευση του νου), αλλά ούτε και την ικανότητα αποδοχής ή την «ψυχική χωρητικότητα» για να τις βιώσει πλήρως τη στιγμή που συμβαίνουν (την εκπαίδευση της καρδιάς).

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, οι περισσότεροι άνθρωποι απλώς να ζουν τη ζωή τους με έναν τρόπο που τα τραύματα τους να πυροδοτούν καταστάσεις στην καθημερινότητα τους. Χωρίς όμως να έχουν τη δυνατότητα να δουν τι  συμβαίνει σε βάθος, ρίχνουν το φταίξιμο στους άλλους, στην κοινωνία, τη ζωή ή αν έχει τύχει να ενημερωθούν σχετικά, στην κακή παιδική τους ηλικία.

Ποτέ όμως δεν είναι αργά για μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία! Έχουμε πλέον τα μέσα ώστε να απαλλαγούμε από τις τραυματικές εμπειρίες. Έχουμε τα μέσα ώστε να ολοκληρώσουμε τις «εκκρεμότητες». Αυτό μας δίνει μια τεράστια ελευθερία στο σήμερα, στην καθημερινότητα, στη ζωή μας. Αυτό μας δίνει την ευκαιρία να ζούμε ΕΜΕΙΣ τις σχέσεις μας, τις καταστάσεις μας, τις εμπειρίες της ζωής μας και όχι το παιδί μέσα μας το οποίο έχει παραμείνει εγκλωβισμένο στην εκκρεμότητα μιας τραυματικής εμπειρίας και αντιδρά αυτόματα από εκεί.

Εκπαιδεύστε το νου και την καρδιά σας!

Αποδεχτείτε τον εαυτό σας!

Ζήστε πραγματικά!

 

 

©Απαγορεύεται ρητά οποιαδήποτε τμηματική ή περιληπτική αναδημοσίευση του παρόντος κειμένου. Αναδημοσίευση επιτρέπεται υπό τον όρο ότι το κείμενο δημοσιεύεται στο σύνολο του και χωρίς καμία παρέμβαση, ενώ παράλληλα αναφέρονται, το όνομα του συντάκτη, η πηγή και η ημερομηνία της πρώτης δημοσίευσης.

SaveSave

SaveSave

SaveSave

SaveSave